ویدئوی خندهداری دیدهام که ظاهرن بخشی از یک سریال قدیمی است (من آنقدر پرتم که تازه دیدم)، در آن آقای نصرالله رادش با آقای نادر سلیمانی در نقشی که داشتند صحبت میکردند. مکالمه اینطور بود (از آقا فاکتور میگیرم):
رادش: «میتونم یه نخ سیگار بکشم؟»
سلیمانی: «مگه شما سیگار میکشین؟»
رادش: «اینکه همیشه بکشم؟ نه اصلن، از بوش هم بدم میاد. اما وقتی تریاک میکشم بعدش میچسبه.»
سلیمانی: «مگه شما تریاک میکشین؟»
رادش: «اینکه معتاد باشم نه به هیچوجه، متنفرم از اعتیاد، معتاد نیستم، منتها چون شیشه طبعش گرمه به خاطر اون بدنم داغ میشه، بعدش بلافاصله باید تریاک رو بکشم که بدنم سرد شه، بالانس شم.»
سلیمانی با حیرت: «یعنی شیشه میکشین؟»
رادش: «اینکه معتاد باشم؟ احمقم؟ یه احمق فقط به شیشه معتاد میشه وقتی کوکائین هست؟ کوکائین خیلی بهتره.»
سلیمانی: «یعنی کوکائین میکشین؟»
رادش: «همیشه؟ همیشه که آدم میافته از زندگیش، نه نه، گاهگاهی یکی دو خط میریزم مثلن روی همین میز، دماغی میرم.»
سلیمانی: «دماغی میرین؟»
رادش: «پشت سرهم نه، مثلن الان میکشم میره میره میره دیگه زودِ زود یه ساعت دیگه، پشت سر هم مضره.»
سلیمانی: «هر ساعتی کوکائین میکشین؟»
رادش: «آره، ولی نگران نباشین، به تنهایی نه، چون به تنهایی که بکشی سیری میاره دیگه نمیتونی غذا بخوری، صورتت میافته داغون میشی، لابهلاش هروئین تزریق میکنم…. میدونم دارم چی کار میکنم!!! چون هروئین کرهخوری داره، اشتهای آدم باز میشه، اینها رو بالانس میکنم با هم، تهش هم کراک یه مقداری میزنم که یبوست نشم.»
سلیمانی: «کراک میکشین؟»
رادش: «یبوست بگیرم؟ چی کار کنم؟»
من اگر میخواستم این سناریو را بنویسم این مدلی میشد؛ قهوه را با خامه میزنم، بعد چایی را میزنم که چربی آن را بشوید و ببرد اما چون کافئینش شکسته میشود لابهلای آن قهوهی تلخ میزنم، چون قهوه سرد است چای ماسالا میزنم که بدنم گرم شود، اما چون بیاشتهایی میآورد یک آبنبات قهوه میاندازم گوشهی لپم، دهانم تلخ میشود، چای کرک میزنم که طعمش عوض شود اما خوابآور میشود، چای گس ایرانی میزنم که بیدارم کند، آخرش هم یک نسکافه میزنم که خوشحال شوم. چه کار کنم، خوشحال نشوم؟
تنها چیزی که نمیزنم قرص کافئین است.
اینکه معتاد باشم به کافئین؟ نه اصلن، متنفرم از اعتیاد، معتاد نیستم، فقط میخواهم بالانس بشوم.
الهی شکرت…
