انسان قابلیت تبدیلکردن هر لذتی به یک رقابت نکبت را دارد. به سادگی میتواند تباه کند هر لحظهی خوشایندی را و حتی تمام لحظاتی را که بالقوه میتوانستند خوشایند باشند. هر لذتی را در تقابل با یک رقابت بیثمر قرار میدهد و اگر کفهی رقابت سنگینتر نشود کفهی لذت را هم کاملن بیارزش تلقی میکند. […]
تن اهل انتقام گرفتن است، تن کینهایست، تن از یاد نمیبرد. شاید حتی سالها چیزی را به رویت نیاورد اما هیچوقت فراموش نمیکند. اصلن همین فراموشنکردن است که تن را از بیماریها نجات میدهد چون یادش نمیرود که قبلن چگونه از عهدهی موقعیتها برآمده است اما تن با تو شوخی ندارد، تن بیجواب نمیگذارد. تن […]
دلم میخواهد آن یک نُت را بشنوم؛ همان یک نت ظریفِ جاخوشکرده میان هزاران نت غولپیکر را، همان که هر از گاهی به گوش میرسد و بعد مثل باکرهای شرمگین رویش را میگیرد. برای شنیدنش باید حسابی حواست را جمع کنی. نتهای ظریف بهسادگی به گوش نمیرسند. آنها آفتاب و مهتاب ندیدهاند و قرار است […]
کِرِم میلغزد میان انگشتانم، یا انگشتانم میلغزند میان کِرِمها. خاطره میلغزد میان مغزم، یا مغزم میلغزد میان خاطرهها. درد میلغزد میان قلبم، یا قلبم میلغزد میان دردها. انگشتِ خاطره دردناک است، یا دردِ انگشت خاطره است، یا خاطرهی انگشت درد است. گلایه نیست از رفتن و صبر نیست بر ماندن که دیگر همهی فصلها پاییزند […]
«فیوز» جان عزمش را جزم کرده است که یک کارخانهی تولید کلید/پریز راهاندازی کند. به نظرش کلید/پریزها اهمیت ویژهای دارند چون انسان دهها بار در روز به سراغشان میرود و ارتباط لمسی نزدیکی با آنها برقرار میکند. ضمن اینکه در طراحی فضا اهمیت زیادی دارند چرا که از نظر ارتفاع درست وسط دیوار قرار میگیرند […]
یک عکس اینجا میگذارم ببینید میتوانید حدس بزنید عکس چیست؟ اگر شما تا این اندازه باهوش بودید مطمئنن الان اینجا نبودید و این سطرها را نمیخواندید. حتمن کارهای مهمتری داشتید. همیشه حواسم هست که نباید روی هوش و ذکاوت مخاطبم حساب باز کنم. (اگر باهوش نیستید دستکم باجنبه باشید، همینطوری هم تعدادتان انگشتشمار است.) این […]
– اگر شیر بودم میرفتم باغ وحش و میشدم سلطان باغ وحش. چه اهمیتی دارد که سلطان کجا باشی؟ مهم سلطان بودن است. اگر سلطان باشی در باغوحش به مراتب بهتر از این است که هیچی نباشی در جنگل. این چه فازی است که خیلیها برمیدارند که مثلن میخواهند کارِ سخت را انجام دهند؟ به […]
من این قصه را به تباهی نکشاندم؛ این قصه پیش از من تباه شده بود. من فقط بخشی از این تباهی شدم بیآنکه سهمی در ایجادش داشته باشم. این قصه مرا هم با خود تباه کرد. شاید هم اصلن قصهْ قصهی تباهی بود. شاید قصه آمده بود به قصد تباهی، ذاتش تباهی بود. حالا دیگر […]
اگر ابزار آشپزخانه بودم لیسک میشدم؛ چون هم اسمم جالب بود، هم کار ساده و مفرحی داشتم، هم خوشمزهها را لیس میزدم، و هم اینکه همه به جانم دعا میکردند از بس که مفید بودم. واقعن چه چیزی را در آشپزخانه میشناسید که مفیدتر از لیسک باشد؟ ابزاری که عذابوجدانِ ماندن مواد ته ظرف را […]
حال دلم را هیچ نمیفهمم، حال روز و شبهایم را که هیچِ هیچ نمیفهمم. روز از پی روز خمودهتر و خمیدهتر میشوم. هیچ میزان از هیچ چیزی به یاریام نمیآید. پناه بردهام به ادبیات، میفهمم حال کسانی را که پناه میبرند به الکل یا به مواد، گاهی آدم باید به چیزی پناه ببرد. پناهندهی سرزمین […]
