۱- یادم نرود که کجا بودم و کجا هستم، یادم نرود که چطور از آنجا به اینجا آمدم، یادم نرود که چه کردم و چه کرد، یادم نرود که چه پیش آوردم و چطور کمکم کرد. هیچ چیز را نباید از یاد ببرم. در این سیصد و نمی‌دانم چند روز هزار بار یادآوری کرده‌ام و حالا که به سالگرد ناملکوتی‌اش نزدیک‌ و نزدیک‌تر می‌شوم باید صدها هزار بار یادآوری کنم. اصلن از یک جایی به بعد تنها چیزی که می‌ماند یادآوری است، دیگر می‌دانی هر چیزی که باید بدانی، فقط نباید یادت برود و این از یادنبردن نیک‌ترین کار است اگر بتوانی.

۲- پرستوهای مهاجر را دیدم. قبلن تصور می‌کردم پرنده‌های بزرگی هستند، اما اولین پرستو را که دیدم هم به وجد آمدم و هم متعجب شدم از نحیف‌ بودنش. عجبا که با آن جثه‌ی کوچک، سروصدای پرستویی بلندی راه می‌اندازد. درست شبیه پرستوها در کارتن‌های بچگی است؛ دُم دو شقّه‌ای دارد و چابک و سریع این‌طرف و آن‌طرف می‌رود. پرستوها دسته‌جمعی و پرسرو‌صدا می‌آیند اما ناگهان و بی‌سرو‌صدا می‌روند.

۳- رگبار را دیدم.

۴- موقعیتی که پدرم در آن قرار گرفته بود را ندیده گرفتم، نه به این دلیل که نمی‌خواستم کاری انجام دهم، بلکه چون می‌خواستم خودش درگیر آن چالش شود و یک‌طوری از عهده‌اش برآید. به نظرم چیزی که هر رابطه‌ای را قوت می‌بخشد پرهیز از وابسته‌کردن آدم‌ها جهت رفع نیازهایشان است، به جایش باید به آنها کمک کنی تا نیروهای بالقوه‌ی درونشان را بالفعل کنند.

۵- یک عزیزی پیشنهاد بستنی داد، دیدم چهار سال است که لب به بستنی نزده‌ام درحالیکه اگر میل درونی‌ام را در نظر می‌گرفتم می‌توانستم ساعتی یک بار بستنی بخورم. خیلی از عادت‌هایم را ترک کرده‌ام که تصور می‌کردم هرگز نمی‌توانم ترکشان کنم و این واقعن احساس نیکی به آدم می‌دهد؛ این‌که توانستم، پس باقی چیزها را هم می‌توانم.

۱- برای اینکه دوباره پدر را روی صندلی‌های دندانپزشکی بنشانم نصف دندان‌های خودم را از دست دادم. این همه انرژی را اگر صرف رکاب‌زدن کرده بودم می‌توانستم برق یک شهر را تامین کنم. (راستی تاریخ مراجعه‌ی قبلی را یادم نمی‌آمد، همان‌موقع به فایل گزارش نیکم مراجعه کردم و تاریخ قبلی را به منشی گفتم. کم‌کم این گزارش‌ها نقش حافظه‌ی آدم را بازی می‌کنند.)

۲- پودر قهوه‌ی ویژه‌ی خودم را ترکیب کردم؛ دستور تهیه‌اش به این صورت است که چند پودر قهوه‌ی کاملن بی‌ربط را به صورت کاملن هردمبیل با نسبت‌های کاملن یِلخی ترکیب می‌کنی و اسمش را می‌گذاری «ترکیب ویژه‌ی من». یک جور گوز شور محسوب می‌شود.

۳- هر بار خانمی را می‌بینم که وسیله دارد و از سربالایی بالا می‌رود دلم طاقت نمی‌آورد. امروز همسفر بسیار خوبی داشتم، گفت‌و‌گوی جالبی درباره‌ی مرگ داشتیم که حالم را خوش کرد. شاید در موردش بنویسم.

۴- هماهنگ کردم یک نفر بیاید دستشویی خاله را درست کند که آمد و کار انجام شد.

۵- چه کسی گفته است که زمان چیزها را حل می‌کند؟ هر که گفته، از آن چیزها هیچ نمی‌داند و فقط گفته‌های دیگرانی که آن‌ها هم هیچ نمی‌دانند را تکرار می‌کند. نمی‌توانی مشتق «احساس» به «زمان» را محاسبه کنی؛ می‌توانی بگویی مشتق احساس به نگرش چه می‌شود، یا احساس به بدن، یا احساس به رابطه، اما به زمان؟ نه، نمی‌شود. زمان اصلن در هیچ معادله‌ای نمی‌گنجد، پس نمی‌تواند چیزی را حل کند. همین‌که این را بفهمی نیک است؛ چون کمتر منتظر می‌مانی و بیشتر قدم برمی‌داری.

۱- عمو جان مجردی آمده بود و شب ماند. پدر گفت پس من صبح نمی‌آیم. جمعه روز ویژه‌ی پدر است، تمام هفته منتظر جمعه است، اولین جمعه‌ای بود که نمی‌آمد. من هم سر راه مسافر زدم که خالی نروم (خاله و دخترخاله). داشتیم برمی‌گشتیم که پدر ظاهر شد، نمی‌دانم عمو را پیچانده بود یا عمو او را پیچانده بود، خلاصه خودش را رساند. می‌دانستم دلش طاقت نمی‌آورد. (آنقدر به درخت‌ها آب می‌دهد تا اعتراف کنند که تمام مشکلات زمین زیر سر آن‌هاست، بعد رهایشان می‌کند.)

۲- ساعت‌ها بی‌وقفه نشستم پای وب‌سایت‌ها. از همان ابتدا به خودم گفتم چندکاره‌گی ممنوع است، هر بار فقط یک کار را تمام کن و بعد کار بعدی و به آن متعهد ماندم. همین سبب شد که اصلن احساس خستگی نکنم.

۳- در بالکن نشسته بودم و از زیبایی نارنج لذت می‌بردم که دو بچه‌ی فلان‌فلان‌شده توپشان را انداختند توی حیاط. امیدوار بودم مرا نبینند اما متأسفانه دیدند. در حال فحش‌ورزی چهار قفل را باز کردم و خودم را به حیاط و به توپ راه‌راه پلاستیکی رساندم. من هم که ید طولایی در جِردادن توپ‌ها دارم، فقط برای اینکه اینجا خودم را نیکوکار جلوه دهم جر ندادم.

۴- پدر به عمو گفته بود انقدر دارو نخور، به جایش به درخت‌‌ها نگاه کن. فکر کردم به اینکه او علاقمندی‌های زیادی دارد؛ شعر، طبیعت، پیاده‌روی، کارهای فنی، نظم، و همین دلبستگی‌ها او را از عمو جوان‌تر و سلامت‌تر نگه‌ داشته است با اینکه هفت هشت سال بزرگ‌تر از اوست (برعکس عمو که تقریبن به هیچ کاری دلبسته نیست.) آدم واقعن باید به یک چیزی وصل باشد وگرنه از زندگی جدا می‌شود.

۵- با «تنبلان سرخوش» چت کردم و تولد یکی از تنبل‌ها را تبریک گفتم؛ البته چند روز گذشته بود و آن یکی تنبل یادآوری کرده بود. اصلن اگر زود بگویی نمی‌توانی جزء تنبل‌ها باشی، حرف و عملت باید یکی باشند.

۱- سال‌ها بود صدای خروسی نداشتم، بد هم نیست، جذابیت‌هایی هم دارد.

۲- پدر جان را دیدم و تصمیمی که گرفته بود را تایید کردم که سبب خوشحالی‌اش شد. سبیل‌هایش را هم کوتاه کرده بود، هر وقت کوتاهشان می‌کند قیافه‌اش کمی خشن می‌شود.

۳-  رانندگی طولانی و ترافیک با نویسنده‌ساز آسان شد.

۴- یکی از دوستانمان رابطه‌ی خارق‌العاده‌ای با دختر تقریبن یک‌ ساله‌اش دارد، به فایل صوتی آن‌ها گوش کردم، مادر داشت تفاوت نرم و زبر را به بچه نشان می‌داد، هر بار که می‌گفت «این زبره» بچه غش‌غش می‌خندید، وقتی می‌گفت «این نرمه» هیچ عکس‌العملی نداشت اما در مقابل کلمه‌ی زبر واکنش نشان می‌داد آن هم با خنده‌ای از تمام وجود. چقدر لذتبخش بود شنیدن صدای خنده‌اش. این فسقلیِ دوست‌داشتنی در جریان جنگ دوازده روزه به دنیا آمد درحالیکه قرار بود سه هفته بعدتر به دنیا بیاید، اما به خاطر استرس مادرش زودتر دوید و آمد، همان موقع در جمعی بسیار کوچک تولدش را جشن گرفتیم، آمدنش یادآوری می‌کرد که زندگی ادامه دارد و حالا خندیدنش یادآوری می‌کند که چه ساده می‌شود خندید.