درون نگاری, منطق نگاری

برای حال خوب خودت ارزش قائل باش

خیلی وقت ِ پیش یه جایی یه اصطلاحی خوندم؛ جوابهای راه پله ای.

یعنی جوابهایی که وقتی از در اومدی بیرون و داری میری توی راه پله به ذهنت می رسن. می گی کاش بهش گفته بودم فلان، کاش فلان جواب رو به فلان حرفش داده بودم. .

جوابهایی که آرزو می کنی ای کاش زودتر به ذهنت رسیده بودن، همون موقع که لازم بود بگی. .

من با اینکه اغلب یه جوابی تو آستینم دارم که بدم اما با این وجود زندگیم همیشه پر بوده از جوابهای راه پله ای. بعضی هاشون مدت ها ذهنم رو درگیر کردن و هزار بار با خودم گفتم که دختر چرا همون موقع به ذهنت نرسید که این جواب رو بدی!!! در حدی که دوست داشتم برم طرف رو پیدا کنم و یک کاره فقط همون جواب رو بهش بدم و برم (حیف که دیوانه تر از اونی که هستم به نظر می رسیدم. 🤦‍♀️) .

افرادی که زیاد گرفتار ِ جوابهای راه پله ای می شن کسانی هستن که زیاد از حد درگیر ِ آدمها و حرفها و رفتارهاشون میشن. به آدم ها اجازه میدن که وارد حریم ِ ذهن اونها بشن و کنترلِ حال خوب و بدشون رو به دست بگیرن. اجازه میدن که آدم ها موقع غذا خوردن، خوابیدن، تفریح کردن و در تمام ِ زمانها همراهشون باشن.

کسی که برای حالِ خوب ِ خودش ارزش قائل باشه آدم ها و حرف هاشون رو پشت ِ در ِ همون اتاق یا پشت ِ همون تماس تلفنی جا میذاره و با نشخوار کردنِ دوباره و دوباره ی حرفها و فکرها حال ِ خودش رو مسموم نمی کنه.

و چقدر همه ی اینها موقع نوشتن سهل الوصول به نظر می رسن….

author-avatar

درباره مریم کاشانکی

من زندگی کردن را ذره ذره یاد گرفتم. سی سالگی سرآغاز تحولی بزرگ در من بود؛ کشف مسیرهای جدید، کشف شاد بودن و لذت بردن از اتفاقات ریز و درشت، کشف عاشقی، کشف ساده گرفتن زندگی، کشف خندیدن از ته دل، کشف خود را دوست داشتن و خلاصه کشف هر چیزی که می توانست از من‌ آدم بهتری بسازد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *