حس نگاری, درون نگاری

ماجرای ما با خدا

خیلی وقت پیش یه گوشه ی بالکن یه لونه ی مصنوعی درست کردم به این امید که یه روزی یه پرنده ای اونو تبدیل به خونه ی خودش کنه. بالاخره بعد از یه انتظار طولانی این اتفاق افتاد و یه پرنده ساکن این لونه شد. همیشه حواسم بهش هست، سعی می کنم از چیزی نترسه. غذا هم اون نزدیکی ها می ذارم که مجبور نشه خیلی دور بشه.

حالا هر وقت که میرم توی بالکن سرش رو میبره پایین که مثلاً من نفهمم یه چیزی اونجا هست. حتما هم خیلی احساس زرنگی می کنه؛ با خودش می گه یه جای خوب رو به راحتی به دست آوردم، غذا که در دسترسه، هیچ کس هم خبر نداره که من اینجا هستم و در نتیجه در امانم.

نمی دونه که خودم جا رو براش مهیا کردم، منم که حواسم بهش هست و مراقبش هستم.

ماجرای ما با خدا هم دقیقاً همینطوره؛ خودش جارو برامون مهیا کرده، نعمت رو گذاشته دم دستمون و همیشه مراقبمونه ولی ما فکر می کنیم خیلی زرنگیم، فکر می کنیم تمام اینها رو خودمون بودیم که به دست آوردیم.

زندگی ِ ما آدم ها از دید خدا مثلِ تماشای بی وقفه ی یه سریال کمدیه که میلیونها قسمت داره، از اون بالا نگاه می کنه و می گه باشه تو خوبی

اما قشنگیِ داستان اینه که هنوز هم نعمت رو میذاره دم دستمون و هنوز هم مراقبمونه. همونطور که من به ساده لوحیِ  پرنده می خندم و هنوز هم هواشو دارم.

author-avatar

درباره مریم کاشانکی

من زندگی کردن را ذره ذره یاد گرفتم. سی سالگی سرآغاز تحولی بزرگ در من بود؛ کشف مسیرهای جدید، کشف شاد بودن و لذت بردن از اتفاقات ریز و درشت، کشف عاشقی، کشف ساده گرفتن زندگی، کشف خندیدن از ته دل، کشف خود را دوست داشتن و خلاصه کشف هر چیزی که می توانست از من‌ آدم بهتری بسازد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *