گل های بهاری

من سهم هر کسی که زندگی را نمی‌خواهد خریدارم

يك زندگي برای من كم است؛ هفتاد يا هشتاد سال ديدنِ غروب آفتاب براي من كافی نيست. هر روز آنقدر به آن صحنه ی زرد و نارنجی زُل می‌زنم كه خورشيد معذب می‌شود. من سهم هر کسی که زندگی را نمی‌خواهد خریدارم؛ همه‌ی آنهايی كه باران سرِ ذوقشان نمی‌آورد و بهار انگيزه‌ی حركتشان نيست. من سهم همه را می‌خواهم. زندگی سفرِ سحر انگيزيست كه هر لحظه‌اش مرا مسخ می‌كند. ايكاش سهمم از اين شراب جادويی آنقدری باشد كه از آن سيراب شوم. پی نوشت: بیست و دوم اردیبهشت ۱۴۰۰، آغاز سی و هفت سالگی

ادامه مطلب