من و تو

به‌سانِ زن، در دردِ هم آغوشی با خودش به‌سانِ مرگ که بی‌خبر می‌آید به‌سانِ عشق، آن هنگام که به فراموشی سپرده می‌شود و به‌سانِ زمین، زمانی که تنگ می‌شود برای بودنت تو درد می‌شوی در روزهایی که نبوده‌ای تنهاتر از آن که بودنت را حتی به خاطر بیاوری و من آن روز آنجا خواهم بود «برای تو» و بر عریانیِ دردهایت لباس خواهم پوشاند باشد که آغوشت آن روز باز باشد «برای من»

ادامه مطلب

بالا آوردن حالت را بهتر می کند

گاهی حال ِ آدم در زندگی دُرُست مثل ِ لحظاتی قبل از بالا آوردن است. آن هنگام که ناگهان بزاق ِ دهانت زیاد می شود و سرت به دَوَران می افتد و نای و مری و معده و تمام اجزاء ِ متصل می سوزد و گلویت تلخ می شود و حاضر نیستی دستشویی را با دنیا عوض کنی. اما در عین ِ حال میدانی که بالا آوردن یعنی امید ِ بهبودی.  تهوع شاید از معدود احوال ِ بدی باشد که صدی نود به حال ِ خوب منجر می شود. برای همین همیشه می گویند “بالا بیاری خوب میشی”. پس هر وقت که حالت از زندگی بد شد انگشت در حلق کن که تلخی ها و دردها را بالا بیاوری. نسخه ی تضمینیِ بهبود ِ حال است.

ادامه مطلب

درد و درمان

بعضی آدم ها هستند که نه دردند و نه درمان. حضور و عدم حضورشان فرقی ندارد. گاهی در شادی ها می بینی شان و اغلب فراموش شان می کنی. لازم نیست در مورد این آدم ها کاری بکنی، خودشان از کنار زندگی ات می گذرند بی آنکه ردی بگذارند. بعضی از آدم ها فقط دردند. هرگز و در هیچ موقعیتی درمان نیستند. سالها به دنبال ِ این آدم ها می دوی، تمام انرژی ات را صرفشان می کنی و در نهایت با صدها درد ِ‌ بی درمان تنها می مانی. خودت را از اسارت این آدم ها برهان. بعضی از آدم ها اما هستند که هم دردند و هم درمان. این ها را باید در شیشه نگه داری. کمیاب که نه، نایابند. اگر خیلی خوش شانس باشی دو سه تایی از آنها را در زندگی ات داری. دردهایی که می سازند را به جانت بخر که برای دردهایی درمان می شوند که اگر نبودند طاقت نمی آوردی. اگر دیدی آدمی فقط درمان است بی آنکه درد باشد بدان که تو تبدیل شده ای به یکی از آنهایی که فقط دردند.

ادامه مطلب

فکر و درد

فکری که بخشی‌ست از یک روایت ِ بزرگتر تلاش می‌کند تا بیرون بجهد از مغز آدمی که بخشی‌ست از یک روح بزرگتر گرفتار در مکانی که بخشی‌ست از یک جهنم بزرگتر و دردی را به دوش می کشد که بخشی‌ست از یک تراژدی بزرگتر و فکر آرزو می‌کند که ایکاش بخشی بود از یک روایت کوچک در مغز آدمی با روح کوچک متعلق به مکانی کوچک با دردهای کوچک آنوقت نیازی به بیرون جهیدن نبود. فکر می‌توانست یک جایی همان گوشه ی مغز لم بدهد و از عمر کوتاهش لذت ببرد.

ادامه مطلب