پروردگارا، ایمان دارم که برگی بدون اذن شما نمی‌افتد. پس هر طور که بشود همان‌طوری است که شما خواسته‌ای. کمکم کن که نخواهم آنچه را شما نمی‌خواهی و بپذیرم آنچه را شما می‌خواهی.

تو آتش را بر من سرد کردی، همان‌طور که بر ابراهیم. تو رود را بر من گشودی، همان‌طور که بر موسی، تو مرا عزیز کردی، همان‌طور که یوسف را، تو مرا رونق بخشیدی، همان‌طور که سلیمان را. تو مرا صبر آموختی، همان‌طور که ایوب را. تمام آنچه برای دیگران کردی همه را یک‌جا در حق من کردی.

معجزه چیز عجیبی نیست، معجزه همان چیزیست که هر لحظه پیش چشم من است؛ زندگی‌‌ام.

حالا کجا دست من می‌رسد به شکرگزاری؟ کجا قد و قواره‌ی من می‌‌خورد به بندگی‌کردن؟ کجا من اندازه‌ی این همه لطف و رحمتم؟

«من محو خدایم و خدا آن منست
هر سوش مجوئید که در جان منست

سلطان منم و غلط نمایم بشما
گویم که کسی هست که سلطان منست»

تنها چیزی که آرامم می‌کند به یاد آوردن است؛ به یاد می‌آورم که سال گذشته این روزها در چه سیاه‌‌چاله‌ای بودم و چگونه لطف بی‌‌انتهای خداوند طنابی شد و مرا از آن سیاه‌چاله بیرون کشید. خداوند یادش نمی‌رود که طنابش را برای ما بیندازد،‌ ماییم که منتظر طناب نمی‌مانیم، ماییم که تصور می‌کنیم بدون طناب او می‌توانیم از چاه بیرون بیاییم. من همان گورکن‌ام که هر بار گور خودم را با دست خودم می‌کنم و دوباره با کمک او بیرون می‌آیم و چندی بعد جای دیگری یک گور تازه‌ می‌‌کنم.

اما می‌دانی قشنگش کجاست؟ اینجاست که او هر بار یک طوری نجاتت می‌دهد که ایمانت به حضورش هزار برابر قوی‌تر می‌شود. او از حماقت‌های تو برای خودش نمونه‌کار می‌سازد.

خداوند همواره مشغول کار است، من این را می‌بینم. حتی وقتی که ما اصلن توی باغ نیستیم او دست از کار نمی‌کشد. یک روز چشم باز می‌‌کنیم و می‌بینیم که اتفاقات ریز و درشت زنجیروار به هم وصل می‌شوند و نتیجه‌ای را رقم می‌زنند که شبیه معجزه است. هم‌زمانی‌هایی که ایجاد کردنشان از هیچ قدرتی ساخته نیست آنقدر روان و طبیعی رخ می‌دهند که کاملن پیداست دست یک قادر مطلق در کار بوده است. تنها وظیفه‌ی انسان این است که اعتمادش را از دست ندهد. یادآوری می‌کنم تا وظیفه‌ام را فراموش نکنم.

«من بی تو دمی قرار نتوانم کرد / احسان تو را شمار نتوانم کرد

گر بر تن من زفان شود هر مویی / یک شکرِ تو از هزار نتوانم کرد»

قربان قشنگی‌هایت بروم من که مدت‌‌ها پیش از آنکه ما به مرحله‌ی نیاز برسیم همه چیز را کنار هم می‌چینی که وقتی می‌رسیم ببینیم مهیاست هر چیزی که لازم است برای گذشتن از آن مرحله. تو نمی‌گذاری ترس بر قدم‌هایمان بنشیند یا غم بر قلب‌هایمان.