پدر و مادرم بعد از ازدواج‌شان در خانه‌ای مستأجر شده بودند. خانم صاحبخانه بچه‌دار نمی‌شده، بنابراین به خواست و انتخاب خودش همسری برای شوهرش برمی‌گزیند و آن‌ها صاحب پنج یا شش فرزند می‌شوند درحالیکه همگی در یک خانه زندگی می‌کردند.

همسر اول، بچه‌های همسر دوم را مثل بچه‌های نداشته‌ی خودش دوست داشت، برای آن‌ها هم او درست مثل مادرشان بود.

مادر واقعی بچه‌ها یکی دو روز قبل از دنیا رفت. خوش‌به‌حال آن بچه‌ها که یک مادر مضاعف داشتند تا در چنین موقعیتی کمتر احساس بی‌مادرشدن داشته باشند.

کاش خداوند به همه‌ی بچه‌ها دست‌کم دو مادر می‌داد، حتی بیشتر، مادر زیادش هم کم است.

الهی شکرت…

پی‌نوشت: آنقدر مادرم را دوست داشتند که اسم او را روی آخرین فرزندشان گذاشتند.

از دوستم پرسیدم برای تولدت چه هدیه‌ای می‌خواهی، گفت هدیه نمی‌خواهم، تو فلان چیز را به من داده بودی و از این قبیل تعارفات. گفتم دموکراسی جواب نمی‌دهد، من خودم می‌دانم چه کار کنم.

امکان ندارد بتوانید حدس بزنید که چه هدیه‌ای دادم، پس خودم می‌گویم؛ سطل زباله و قابلمه. حتی کیسه‌ی زباله را هم گرفته بودم، و فقط برای اینکه کمتر کسالت‌بار باشد یک دفتر هم گذاشتم کنارشان. نامه‌ی تبریک را هم روی کاغذ کادویش نوشتم.

هدایای چهل سال به بالا این مدلی است؛ ملال‌آور اما کاربردی. تازه گفتم از الان می‌دانم سال بعد چه هدیه‌ای برایت بگیرم.

من که تکلیفم با کادوی تولدم مشخص است؛ از قبل لیست کتاب‌هایی که می‌خواهم را آماده کرده‌‌ام، لیست را برایش می‌فرستم و او هم آن‌ها را به آدرس خودم پست می‌کند؛ شسته‌رفته و سرراست. وقتی کسی تعارف می‌کند نتیجه‌اش‌ می‌شود سطل زباله آن هم با یک ماه تأخیر.

هیچ‌وقت با یک چهل‌ساله تعارف نکنید، او زمخت‌تر از آن است که اهل تعارف باشد. از سال بعد همان سوال ناقابل را هم نخواهم پرسید و صاف به سراغ ایده‌ی خودم خواهم رفت.

از آنجاییکه او هم تازه چهل ساله شده است یک وقت می‌بینی سال بعد تعارف را کنار می‌گذارد و هدیه‌‌ای درخواست می‌کند که برایم گران تمام می‌شود. البته آن موقع من چهل و یک ساله هستم و تعارف را کنارتر می‌گذارم و می‌گویم نمی‌توانم بخرم و همان ایده‌ی خودم را اجرا می‌کنم.

خلاصه که با هر سال افزایش سن، قد تعارفات آدم‌ کوتاه‌تر می‌شود تا اینکه احتمالن یک جایی به دوستش می‌گوید مرده‌شور تمام این سال‌های نکبتی را ببرد که ما با هم دوست بودیم؛ در این حد بی‌تعارف و بی‌تکلف.

حالا که می‌اندیشم می‌بینم یک ذره تعارف هم چیز بدی نیست، تو تعارفی باش دختر جان.

الهی شکرت…

برخلاف آنچه تمام عمر تلاش کرده‌ام باشم و یا تظاهر به بودنش کرده‌ام، بسیار بیش از آنکه منطقی باشم احساسی‌ام.

منطقم در مقابل احساسم مثل آدمی دست‌و‌پا چلفتی است که از عهده‌ی امورات روزمره‌اش به سختی برمی‌آید اما به میدان نبرد با یک گلادیاتور فرستاده می‌شود، چه چیزی قرار است از او به جا بماند؟ حتی استخوان‌هایش هم طوری خرد می‌شوند که نمی‌شود تشخیص داد چه بوده.

حالا دیگر برتری احساسم به منطقم را پذیرفته‌ام، می‌دانم آدمی احساسی هستم که تمام عمر کوشیده‌ام به طریقی منطقی این لشگر سرکش را مهار کنم.

حالا غم هر لحظه طنابی می‌شود به دور گردنم و دلتنگی هم صندلی را از زیر پایم می‌کشد و غم آنقدر مرا آن بالا نگه می‌دارد تا مطمئن شود که از نفس افتاده‌ام.

من در مقابل احساساتم کم‌توان‌تر از آن چیزی هستم که بتوانم فرصتی برای خود بخرم. بسیار پیش از آنکه بتوانم دهان باز کنم توسط آن‌ها بلعیده شده‌ام.

من که هنوز از روییدن یک جوانه‌ی تازه شگفت‌زده می‌شوم و دیدن طلوع هنوز مرا به وجد می‌آورد چگونه قرار است از عهده‌ی احساس ستم‌پیشه و سنگدلی همچون غم بربیایم؟ کجا زور من قرار است به دلتنگی برسد؟ من این همه سال بیهوده ادای منطقی‌بودن را درآورده‌ام. خودم را شرمنده‌ی منطق هم کرده‌ام حتی.

اصرار عبثم به گریز از احساسات تنها سبب شد عاشقی‌کردن را بلد نشوم. حالا تازه باید از نو شاگردی احساسات را بکنم، بلکه بتوانم آن‌ها را زندگی کنم.

الهی شکرت…