تلفن مثل سیگار است

تلفن مثل سیگار است؛ سیگار فقط دودکننده‌اش را نمی‌آزارد، بلکه هر کس در حوالی‌اش باشد آزار می‌بیند. اطرافیانِ فرد سیگاری به اندازه‌ی خود او در معرض سرطان و مرض‌های دیگرند،‌ اطرافیان فرد معتاد به تلفن نیز هم.

تلفن‌ها مدام زنگ می‌خورند، آدم‌ها با همکار و دوست و غریبه حرف می‌زنند، وقتی حرف‌ها تمام شد هزار هزار ویدئوی بی‌سر‌و‌ته را با صدای بلند تماشا می‌کنند؛ انگار که سیگار پشت سیگار دود می‌کنند در حلق اطرافیان.

به ذهن‌شان خطور هم نمی‌کند که در حال پا گذاشتن به حریم فرد دیگری هستند،‌ اگر هم معترض شوی می‌گویند «خب تو هم حرف بزن، تو هم ویدئو نگاه کن، من مشکلی ندارم.»

تو اگر بهره‌مند از فهم و شعور بودی که کار را به اعتراض نمی‌کشاندی، معلوم است که تو اذیت نمی‌شوی، چون ابزار لازم برای درک این ناهنجاری را در اختیار نداری.

تلفن‌آلوده شده است تمام فضاها و لحظه‌ها و حالا باید نگران سرطان اعصاب باشیم.

(چه دل پُری دارم من از تلفن.)

الهی شکرت…