او هست و کافیست

«اوست» در حدفاصل میان هر ذره تا ذره‌ای دیگر؛ اوست «ذره» و اوست «حدفاصل».

امید تغییردهنده نیست، تغییر امید‌دهنده است.

خودزیستی

خودزیستی درباره‌ی «اصیل زیستن» است. درباره‌ی «خود بودن» و ذات یکتای خود را زندگی کردن.

نوشته‌ها

ردپاهای تازه

محصولات آموزشی

نیایش روزانه

قبلی بعدی

آگاهم که آگاهی

الهی، آگاهم که به من آگاهی؛ در تمام دشواری‌ها و در تمام دل‌خوشی‌ها. آگاهم که عالمی و همراهی و لطیفی و هدایتگری و قادری و یگانه‌ای. یگانه‌ای یعنی اینکه جز تو کسی نیست؛ تو همکاری، تو خانواده‌ای، تو شغلی، تو خریداری، تو ملکی، تو مالکی، تو دینی، تو دولتی، تو اقتصادی، تو آموزشی، تو کشوری، تو جهانی. وقتی کسی یا چیزی به جز تو نیست چرا باید بترسیم یا غمگین شویم یا نگران؟

آگاهم که به من آگاهی، کمکم کن تا آگاه باقی بمانم.

ما فقیریم

الهی، هر چه داریم از شما داریم و هر چه هستیم از شما هستیم. نفس از پی نفس هدیه می‌گیریم و طپش از پی طپش زنده می‌شویم. قدم‌ از پی قدم بر زمین شما گام می‌نهیم و لحظه از پی لحظه به سوی شما می‌آییم. دستمان در دست شماست و پایمان هم‌پای شما. پروردگارا، چشم از ما برمدار که «ما به هر چه خیر از شما برسد فقیریم.»

اراده‌ی تو

پروردگارا، اراده‌ی شما اجرا شود؛ هر چه که هست، هر طور که هست. من در اراده‌ی شما جز خیر نیافته‌ام.

چشم‌انتظار نور

در تلاقی غم و اضطراب، در آن نقطه‌ی تاریک که آدمیزاد را تاب تحمل نیست، همواره نور رحمت شما خواهد تابید؛ هزار بار تابیده است و هزار بار دیگر خواهد تابید. مرا یاری کن تا در این نقاط چشم‌انتظار نور باقی بمانم.

یک شکر تو از هزار

«من بی تو دمی قرار نتوانم کرد / احسان تو را شمار نتوانم کرد

گر بر تن من زفان شود هر مویی / یک شکرِ تو از هزار نتوانم کرد»

قربان قشنگی‌هایت بروم من که مدت‌‌ها پیش از آنکه ما به مرحله‌ی نیاز برسیم همه چیز را کنار هم می‌چینی که وقتی می‌رسیم ببینیم مهیاست هر چیزی که لازم است برای گذشتن از آن مرحله. تو نمی‌گذاری ترس بر قدم‌هایمان بنشیند یا غم بر قلب‌هایمان.

وظیفه‌ام اعتماد است

وقتی می‌بینم چطور همه چیز را با این دقت و ظرافت و البته با این مهر و محبت برنامه‌ریزی می‌کنید به خودم می‌گویم آن بخش‌های دردناک را هم شما با همین دقت و همین محبت چیده بودی، منم که هنوز ادراک کاملی از روندها، مناسبات، علت‌و‌معلول‌ها و از عملکرد سیستمی با این نظم و لطافت ندارم. وظیفه‌‌ام این است که اعتماد کنم و می‌کنم تا آنجا که دستم برسد.

خداوند مشغول کار است

خداوند همواره مشغول کار است، من این را می‌بینم. حتی وقتی که ما اصلن توی باغ نیستیم او دست از کار نمی‌کشد. یک روز چشم باز می‌‌کنیم و می‌بینیم که اتفاقات ریز و درشت زنجیروار به هم وصل می‌شوند و نتیجه‌ای را رقم می‌زنند که شبیه معجزه است. هم‌زمانی‌هایی که ایجاد کردنشان از هیچ قدرتی ساخته نیست آنقدر روان و طبیعی رخ می‌دهند که کاملن پیداست دست یک قادر مطلق در کار بوده است. تنها وظیفه‌ی انسان این است که اعتمادش را از دست ندهد. یادآوری می‌کنم تا وظیفه‌ام را فراموش نکنم.

او آبرونگهدار است

می‌‌دانم مادامی که دستم در دست خداوند باشد لازم نیست نگران چیزی باشم. آبرویم را به او سپرده‌ام و او تضمین کرده است که آبرونگهدار بنده‌هایش است.

خدای موسیقی

مگر می‌شود عاشقت نبود خدای من؟ نمی‌شود، دست خود آدم نیست که. شما موسیقی را آفریدی، تا ابد می‌شود با چنین خالقی عاشقی کرد.

معجزه چیز عجیبی نیست

تو آتش را بر من سرد کردی، همان‌طور که بر ابراهیم. تو رود را بر من گشودی، همان‌طور که بر موسی، تو مرا عزیز کردی، همان‌طور که یوسف را، تو مرا رونق بخشیدی، همان‌طور که سلیمان را. تو مرا صبر آموختی، همان‌طور که ایوب را. تمام آنچه برای دیگران کردی همه را یک‌جا در حق من کردی.

معجزه چیز عجیبی نیست، معجزه همان چیزیست که هر لحظه پیش چشم من است؛ زندگی‌‌ام.

حالا کجا دست من می‌رسد به شکرگزاری؟ کجا قد و قواره‌ی من می‌‌خورد به بندگی‌کردن؟ کجا من اندازه‌ی این همه لطف و رحمتم؟

من کاره‌ای نیستم

غم فردا را خوردن برای من یعنی تصور می‌کنم قدرت دست من است و من کاره‌ای هستم، که به جد می‌کوشم از این گنده‌پرانی‌ها فاصله بگیرم. تمام سال‌هایی که تصور می‌کردم قدرت دست من است قطار زندگی‌ام یک ایستگاه هم جلو نرفت. فردا مال آن کسی است که فردا را به آدمیزاد می‌بخشد، خودش خوب بلد است از عهده‌ی فردا برآید.

یادداشت‌ها

۱ اردیبهشت ۱۴۰۴

فرق ما با قدیمی‌ها

۳۱ فروردین ۱۴۰۴

زندگیِ پاتوق‌مند

۳۰ فروردین ۱۴۰۴

جریان سیال ذهن

۲۹ فروردین ۱۴۰۴

آدم سفره‌دار

۲۸ فروردین ۱۴۰۴

سوالِ مهمِ جهان

۲۷ فروردین ۱۴۰۴

مهارت‌های فاخر

تمام یادداشت‌ها را اینجا بخوانید

جستارها و داستان‌ها

تمام جستارها و داستان‌ها را اینجا بخوانید

محصولات آموزشی

دنبال‌کردن آنچه برایت معنا دارد

آدم‌‌حسابی‌ها به زندگی امیدوارت می‌کنند؛ هم زندگی در معنای عام آن که زنده‌بودن است و نفس‌کشیدن و ادامه‌دادن و تاب‌آوردن و هم زندگی در معنای خاصش که عشق‌ورزیدن است و باورداشتن و لبخند‌زدن و لذت‌بردن.

آن‌ها به یادت می‌آورند که رقابتی در کار نیست؛ بودن است و بالیدن به قدر بضاعت، دنبال‌کردن آنچه برایت معنا دارد و معنادادن به آنچه بودن از تو می‌خواهد.

آن‌ها دلگرمت می‌کنند به اینکه مهم نیست کجایی و چقدری و چگونه‌‌ای و چیستی و چرایی… بی‌هیچ کدام از این‌ها می‌توانی باشی، می‌توانی از همان نقطه‌ که هستی به راه بیفتی و نگران نقطه‌ی پایان نباشی.

آدم‌حسابی‌ها یک‌طوری اندازه‌اند که می‌شود با خط‌کشِ آن‌ها مساحت زندگی را محاسبه کرد و نقشه‌‌اش را کشید و برایش سند گرفت.

آدم‌‌حسابی‌ها تو را فرا می‌خوانند به اندازه‌شدن، به آدم‌حسابی شدن.

خدا را شاکرم برای تک‌تک آدم‌حسابی‌هایی که از دل کتاب‌ها و یا از دل زندگی دستم را گرفتند و نگذاشتند از مسیر خارج شوم، شاکرم برای دنبال‌کردن آنچه برایم معنا دارد،‌ شاکرم که دستم می‌رسد به شکرگزاری، شاکرم برای «خدایی که در این نزدیکیست»، برای عشق، برای نوشتن و بیش از همه برای زندگی.

نوشته‌ها را اینجا بخوانید