هيچ عشقی هرگز و هرگز پايدار نخواهد ماند مگر و فقط مگر زمانی كه هر يک از طرفين زندگیِ شخصیِ خودشان را به عنوانِ يک فرد داشته باشند. اگر دو طرف برای بهبودِ شخصیِ خودشان برنامه‌ای نداشته باشند و علائقشان را به هر دليلي دنبال نكنند و اوقاتی را به تنهايی و با خودشان سپری نكنند دقيقا از همان نقاط عقده‌ها و بغض‌ها و تلخي‌ها شروع به شكل گرفتن می‌كنند و روزی می‌رسد كه كاسه و كوزه‌ی تمامِ نرسيدن‌ها و نداشتن‌ها و نشدن‌ها بر سرِ عشق شكسته مي‌شود و به سادگی عشق‌ها تبديل به نفرت‌ها می‌شوند. پس اينكه هميشه و همه جا و همه وقت فقط با هم بودن و تمامِ مسيرها را با هم رفتن، قطعا نسخه‌ی سريال‌ها‌ی آبكی است و نه زندگی‌ِ واقعی.