حس نگاری, درون نگاری

من سهم هر کسی که زندگی را نمی‌خواهد خریدارم

گل های بهاری

یک زندگی برای من کم است؛ هفتاد یا هشتاد سال دیدنِ غروب آفتاب برای من کافی نیست. هر روز آنقدر به آن صحنه ی زرد و نارنجی زُل می‌زنم که خورشید معذب می‌شود.

من سهم هر کسی که زندگی را نمی‌خواهد خریدارم؛ همه‌ی آنهایی که باران سرِ ذوقشان نمی‌آورد و بهار انگیزه‌ی حرکتشان نیست. من سهم همه را می‌خواهم.

زندگی سفرِ سحر انگیزیست که هر لحظه‌اش مرا مسخ می‌کند.

ایکاش سهمم از این شراب جادویی آنقدری باشد که از آن سیراب شوم.


پی نوشت: بیست و دوم اردیبهشت ۱۴۰۰، آغاز سی و هفت سالگی

author-avatar

درباره مریم کاشانکی

من زندگی کردن را ذره ذره یاد گرفتم. سی سالگی سرآغاز تحولی بزرگ در من بود؛ کشف مسیرهای جدید، کشف شاد بودن و لذت بردن از اتفاقات ریز و درشت، کشف عاشقی، کشف ساده گرفتن زندگی، کشف خندیدن از ته دل، کشف خود را دوست داشتن و خلاصه کشف هر چیزی که می توانست از من‌ آدم بهتری بسازد.

پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *