درون نگاری

باید از بیرون به خودت نگاه کنی

وقتی یه چیزی واست آشنا باشه دیگه ازش نمی ترسی حتی اگر نفْس اون چیز واقعاً ترسناک باشه؛ مثلا تو هیچوقت از محله ای که توش به دنیا اومدی و بزرگ شدی نمی ترسی، هر چقدر هم که کوچه هاش شب ها تاریک و خلوت باشن یا آدم هاش خطرناک. چون تو با اون محله آشنایی و خودت رو جزئی از اون فضا می دونی، بنابراین دیگه احساس خطر نمی کنی.

به همین ترتیب تو از فکرهات، از باورهات، از عادت هات نمی ترسی چون باهاشون آشنایی. سالهاست که درون تو و همراه توئن، هر چقدر هم که خطرناک یا آسیب زننده باشن تو رو نمی ترسونن چون بخشی از تو هستن.

باید از اون محله خارج بشی، بری جاهای امن و زیبا رو ببینی تا بفهمی جایی که توش زندگی می کردی مناسب نبوده.

باید از خودت خارج بشی و از بیرون به خودت نگاه کنی، باید فکرها و عادت های خوب رو ببینی و نتایجشون رو حس کنی تا بفهمی که فکرهای قبلیت چقدر نامناسب بودن.

تا وقتی که از خودمون خارج نشیم و از بیرون به خودمون نگاه نکنیم نمی تونیم بفهمیم چقدر در مسیری که می خواستیم باشیم هستیم.

هر از گاهی خودمون رو از دید ناظر بیرونی مرور کنیم و اجازه ندیم احساس امنیتی که بودن در یک فضای آشنا به ما میده مارو از تجربه های شگفت انگیز زندگی محروم کنه.

author-avatar

درباره مریم کاشانکی

من زندگی کردن را ذره ذره یاد گرفتم. سی سالگی سرآغاز تحولی بزرگ در من بود؛ کشف مسیرهای جدید، کشف شاد بودن و لذت بردن از اتفاقات ریز و درشت، کشف عاشقی، کشف ساده گرفتن زندگی، کشف خندیدن از ته دل، کشف خود را دوست داشتن و خلاصه کشف هر چیزی که می توانست از من‌ آدم بهتری بسازد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *